مختصر نمىگنجد ؛ ولى دو مورد را مىتوان ذكر كرد ؛ يكى آنچه در همين خطبه آمده بود كه پيشوايان عادل بايد زندگى خود را بسيار ساده و با قشرهاى محروم جامعه هماهنگ كنند تا هم به ياد آنها باشند و در طريق محروميت‌زدايى گام بردارند و هم مايهء تسلّى خاطر براى قشر محروم گردند . ديگر اينكه در زمانى كه مردم گرفتار بحرانهاى اجتماعى مىشوند و قشرهاى ضعيف تحت فشار قرار مىگيرند ، بايد به حدّاقل لازم قناعت كرد و بقيه را براى نجات محرومان گذاشت . كوتاه سخن اينكه از مجموع روايات اسلامى چنين استفاده مىشود كه بهره‌گيرى از مواهب الهى در حدّ معقول و دور از اسراف و تبذير كار نكوهيده‌اى نيست و ترك آن فضيلتى محسوب نمىشود ، هرچند ساده زيستن ، مخصوصا در مواردى كه گروهى از مردم در فشار باشند و همچنين براى پيشوايان و حاكمان اسلامى ، فضيلتى محسوب مىشود . * * *